{"id":4878,"date":"2020-08-24T19:11:48","date_gmt":"2020-08-24T17:11:48","guid":{"rendered":"http:\/\/joannacholuj.pl\/?page_id=4878"},"modified":"2020-08-24T19:11:48","modified_gmt":"2020-08-24T17:11:48","slug":"orfeo","status":"publish","type":"page","link":"http:\/\/joannacholuj.pl\/en\/orfeo\/","title":{"rendered":"Orfeo"},"content":{"rendered":"

<!doctype html public „-\/\/w3c\/\/dtd html 4.0 transitional\/\/en”><\/p>\n

<\/a><\/p>\n

[do strony g\u0142ownej\/home page\/page initiale<\/a>][<\/p>\n

[ Koniec aktu I<\/a>]<\/p>\n

[Akt I<\/a> Scena 1 (rozstanie)<\/a>][Scena
\n2 (zagubienie)<\/a>][Scena 3 (zst\u0105pienie)<\/a>]<\/p>\n

[akt II<\/a>][akt III<\/a>]<\/p>\n

<\/center> <\/p>\n

Orfeusz i Eurydyka<\/span><\/i><\/b><\/p>\n

czyli<\/span><\/i><\/b><\/p>\n

kompozycja<\/span><\/i><\/b><\/p>\n

na trzy klawesyny na
\ncztery r\u0119ce i viol\u0119 d\u00b4amore<\/span><\/span><\/i><\/b><\/p>\n

\u00a0Pocz\u0105tek<\/a><\/div>\n\n\n\n
je ne peux pas dire ce que veux<\/span><\/i><\/p>\n

je veux dire ce que je ne peux<\/span><\/i><\/p>\n

j\u2019entends des sons \u00e9tranges<\/span><\/i><\/p>\n

j\u2019entends des mots \u00e9tranges<\/span><\/i><\/p>\n

ca fait que je me sens \u00e9trangement<\/span><\/i><\/p>\n

ca fait que je me sens une \u00e9trangere<\/span><\/i><\/p>\n

j\u2019ai pris l\u2019habitude de penser dans une langue \u00e9trangere<\/span><\/i><\/p>\n

ca venait facilement<\/span><\/i><\/p>\n

chaque partie de ma personalit\u00e9 appartanait a une autre
\nlangue<\/span><\/i><\/p>\n

et maintenant je ressens quelque chose d\u2019autre<\/span><\/i><\/p>\n

je ressens quelque chose de nouveau<\/span><\/i><\/p>\n

je ne connais pas cette partie de moi-meme<\/span><\/i><\/p>\n

comment puis-je apprendre moi-meme<\/span><\/i><\/p>\n

il y a des mots dans mon interieur<\/span><\/i><\/p>\n

il y a des mots qui ont besoin d\u2019etre exprim\u00e9s<\/span><\/i><\/p>\n

je dois apprendre la nouvelle langue<\/span><\/i><\/p>\n

la nouvelle langue<\/span><\/i><\/p>\n

la langue a personne<\/span><\/i><\/p>\n

la langue perdue<\/span><\/i><\/p>\n

oubli\u00e9e pendant des siecles<\/span><\/i><\/p>\n

la langue morte<\/span><\/i><\/p>\n

la langue de la mort<\/span><\/i><\/p>\n

la langue de l\u2019amour<\/span><\/i><\/p>\n

<\/center><\/td>\n

nie potrafie powiedziec czego chce<\/span>chce powiedziec czego nie potrafie<\/span><\/p>\n

slysze dziwne dzwieki<\/span><\/p>\n

slysze dziwne slowa<\/span><\/p>\n

sprawiaja ze czuje sie obco<\/span><\/p>\n

sprawiaja ze czuje sie jak obcy<\/span><\/p>\n

zwyklam myslec w obcym jezyku<\/span><\/p>\n

to bylo latwe<\/span><\/p>\n

kazda czesc mej osobowosci nalezala do innego jezyka<\/span><\/p>\n

a teraz czuje cos innego<\/span><\/p>\n

czuje cos nowego<\/span><\/p>\n

nie znam tej czastki mnie<\/span><\/p>\n

jak moge nauczyc sie siebie<\/span><\/p>\n

sa we mnie slowa<\/span><\/p>\n

sa slowa ktore musza byc wypowiedziane<\/span><\/p>\n

musze nauczyc sie nowego jezyka<\/span><\/p>\n

nowego jezyka<\/span><\/p>\n

niczyjego jezyka<\/span><\/p>\n

zagubionego jezyka<\/span><\/p>\n

zapomnianego przez wieki<\/span><\/p>\n

martwego jezyka<\/span><\/p>\n

jezyka smierci<\/span><\/p>\n

jezyka milosci<\/span><\/p>\n

<\/center><\/td>\n

i can\u2019t say what i need<\/span>i need to say what i can\u2019t<\/span><\/p>\n

i hear strange sounds<\/span><\/p>\n

i hear strange words<\/span><\/p>\n

it makes me feel strange<\/span><\/p>\n

it makes me feel a stranger<\/span><\/p>\n

i used to think in a strange language<\/span><\/p>\n

it was coming easily<\/span><\/p>\n

every part od my presonality belonged to the other language<\/span><\/p>\n

and now i feel someting else<\/span><\/p>\n

i feel something new<\/span><\/p>\n

i don\u2019t know this part of me<\/span><\/p>\n

how can i learn myself<\/span><\/p>\n

there are words inside me<\/span><\/p>\n

there are words that need to be expressed<\/span><\/p>\n

i have to learn the new language<\/span><\/p>\n

the new language<\/span><\/p>\n

nobody\u2019s language<\/span><\/p>\n

lost language<\/span><\/p>\n

forgotten for ages<\/span><\/p>\n

dead language<\/span><\/p>\n

death\u2019s language<\/span><\/p>\n

love\u2019s language<\/span><\/p>\n

<\/center><\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

 <\/p>\n

<\/a><\/p>\n

Akt I<\/span><\/b><\/p>\n

rozstanie * zagubienie
\n* zst\u0105pienie<\/span><\/span><\/b><\/p>\n

\n

 <\/p>\n

<\/a>Pocz\u0105tek<\/a><\/div>\n

scena I<\/span><\/b><\/center>r o z s t a n i e<\/span><\/b><\/p>\n

 <\/p>\n\n\n\n
\n„A delightful solitary grove of laurel and cyprestrees,
\nsurrounding a little plain, upon which stands the tomb of Eurydice.<\/span><\/i><\/p>\n

Orpheus with an attendance of Youths and Damsels then
\nLove.<\/span><\/i><\/p>\n

Choral:Ah, Eurydice, thou beautiful shade if yet thou
\nhaunt’st this fatal urn –<\/span><\/i><\/p>\n

Orfeo: Eurydice<\/span><\/i><\/p>\n

Choral: Hear the groans, lamentations and fighs that
\nare dolefully spread around for thy lake.<\/span><\/i><\/p>\n

Orfeo: Eurydice<\/span><\/i><\/p>\n

Choral:Listen to thy unfortunate spouse who drown’d
\nin his tears calls upon thee and complains like the turtle-dove bewailing
\nthe loss of her lovely mate.<\/span><\/i><\/p>\n

Orfeo: Enough, no more, O my companions. Your grief
\naggravates my own. Strew the ground with purple flowers, adorn the marble
\nwith garlands and leave me to myself. I will remain here alone amidst these
\nmournful and dark shades in the melancholy society of my woes.”<\/span><\/i><\/p>\n

[W.Gluck, \u201cOrfeo ed Euridice\u201d]<\/span><\/i><\/p>\n

\n

„Wspania\u0142a samotna k\u0119pa
\ndrzew laurowych i cyprysowych otaczaj\u0105ca ma\u0142y plac, na kt\u00f3rym stoi gr\u00f3b
\nEurydyki.<\/span><\/span><\/i><\/p>\n

Orfeusz w grupie M\u0142odzie\u017cy
\ni Dam oraz Amora.<\/span><\/span><\/i><\/p>\n

Ch\u00f3r: Ach, Eurydyko,
\npi\u0119kny cieniu, je\u015bli jeszcze nawiedzasz t\u0119 fataln\u0105 urn\u0119 –<\/span><\/span><\/i><\/p>\n

Orfeo: Eurydyko<\/span><\/i><\/p>\n

Ch\u00f3r:Us\u0142ysz j\u0119ki, lamenty
\ni …… , kt\u00f3re smutno unosz\u0105 si\u0119 ponad tym jeziorem.<\/span><\/span><\/i><\/p>\n

Orfeusz: Eurydyko<\/span><\/i><\/p>\n

Ch\u00f3r: S\u0142uchaj nieszcz\u0119snego
\nma\u0142\u017conka, kt\u00f3ry zatopiony we \u0142zach wo\u0142a do ciebie i skar\u017cy si\u0119 jak …..
\nop\u0142akuj\u0105ca strat\u0119 swej mi\u0142ej towarzyszki.<\/span><\/span><\/i><\/p>\n

Orfeo: Dosy\u0107, ju\u017c dosy\u0107.
\nO , moi towarzysze. Wasz smutek pog\u0142\u0119bia m\u00f3j w\u0142asny. Pokryjcie ziemi\u0119 purpurowymi
\nkwiatami, przystr\u00f3jcie marmur girlandami i zostawcie mnie samego. Zostan\u0119
\ntu samotnie pomi\u0119dzy tymi smutnymi i ciemnymi cieniami w melancholijnym
\ntowarzystwie moich tros<\/span>k.<\/span><\/i><\/p>\n

[t\u0142.J.C.]<\/span><\/span><\/i><\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

 <\/p>\n\n\n\n
Po\u0142udnie lata. Ziele\u0144 trawy, ciemna g\u0142\u0119bia
\nlasu, \u017c\u00f3\u0142c\u0105ce si\u0119 pojedyncze g\u0142\u00f3wki dzikich s\u0142onecznik\u00f3w, kt\u00f3re w\u015bcibsko
\ntowarzysz\u0105 bielej\u0105cemu p\u0142ow\u0105 plam\u0105 zbo\u017cu. Lekki powiew wiatru przesun\u0105\u0142
\nd\u0142oni\u0105 pieszczotliwie po g\u0142\u00f3wkach smuk\u0142ego \u017cyta – zafalowa\u0142o, potem pochyli\u0142
\nku ziemi noski owsa ka\u017c\u0105c mu k\u0142ania\u0107 si\u0119 ziemi samej muskaj\u0105c j\u0105 d\u0142ugimi,
\nwyblak\u0142o-zielonkawymi jeszcze, d\u0142ugimi w\u0105sami. Nag\u0142y ruch i zamieszanie
\nw smuk\u0142ych \u017c\u00f3\u0142ciej\u0105cych zbo\u017cowych szeregach…Wsz\u0119dobylski wiatr? Delikatnie<\/span>jsze
\nby\u0142o jednak to mu\u015bni\u0119cie, kobiece, z nut\u0105 melancholii, smutku, zamy\u015blenia
\ni \u017ad\u017ab\u0142em zapachu perfum balsamu i olejk\u00f3w, kt\u00f3ry wsi\u0105k\u0142 i wtopi\u0142 si\u0119 w
\nwo\u0144 trawy powietrza rosy i kwietnych py\u0142k\u00f3w. Tr\u0105ca\u0142a d\u0142uga zwiewn\u0105 sukni\u0105
\nmijane trawy i byliny, kt\u00f3re de<\/span>ptane
\nprzez niecz\u0119stych w\u0119drowc\u00f3w wpe\u0142za\u0142y nieustannie na poln\u0105 \u015bcie\u017ck\u0119. Ona
\nsz\u0142a szybko, nieostro\u017cnie lekkim krokiem jak duch, bezciele\u015bnie… Nieobecnym
\nwzrokiem spogl\u0105da\u0142a przed siebie i na rozleg\u0142o\u015b\u0107 pejza\u017cu p\u00f3l. Jej sylwetka
\nma\u0142a zgrabna gibka wkr\u00f3tce<\/span> znik\u0142a w
\ng\u0142\u0119bi lasu, zas\u0142oni\u0142y ja zazdro\u015bnie zwieszaj\u0105ce si\u0119 ga\u0142\u0119zie brzozy, zamkn\u0119\u0142y
\nsi\u0119 za ni\u0105 i skry\u0142y rz\u0119dy sosen i \u015bwierk\u00f3w. Pozosta\u0142 zapach nieokre\u015blony
\nkusz\u0105cy i s\u0142odki, zapach kobiecej sk\u00f3ry wtopiony w lepk\u0105 wo\u0144 \u017cywicy iglastego
\nlasu.<\/span>Gdzie jeste\u015b Eurydyko? Gdzie odesz\u0142a\u015b?<\/span><\/p>\n

Pami\u0119tam ci\u0119 tak\u0105 jak by\u0142a\u015b, pi\u0119kna delikatna
\ni gibka, zwiewna. Nie wiem…nie zrozumiem nigdy dlaczego musia\u0142a\u015b odej\u015b\u0107.
\nDlaczego ty? \u015amier\u0107 jest pozbawionym logiki i bezsensownym nast\u0119pstwem
\ndecyzji Boga… Twoje \u017cycie , twoja mi\u0142o\u015b\u0107 by\u0142a dla mnie darem, czemu wiec
\nten dar mi tak szybko odebrano? Kto potrzebuje ci\u0119 bardziej ni\u017c ja, Eurydyko?
\nB\u00f3g… czym\u017ce by\u0142o jej \u017cycie, przestrze\u0144 dni policzonych a\u017c do \u015bmierci
\nwobec wieczno\u015bci, w kt\u00f3rej B\u00f3g pozostaje… czym\u017ce by\u0142oby j<\/span>ej
\nd\u0142ugie \u017cycie niestr\u0105cone w m\u0142odo\u015bci lecz snuj\u0105ce si\u0119 a\u017c do wieku starczego
\nprzy moim boku wobec wieczno\u015bci w kt\u00f3rej B\u00f3g si\u0119 chroni… czym\u017ce jest
\nludzkie \u017cycie wobec wieczno\u015bci w kt\u00f3rej B\u00f3g si\u0119 zasklepia…mgnieniem i
\nchwilk\u0105. A jednak ona odesz\u0142a teraz<\/span>,
\njednak kopi\u0119 jej gr\u00f3b teraz, nie za lat sto, kt\u00f3re przecie\u017c by\u0142yby …mgnieniem
\ni chwilk\u0105 wobec wieczno\u015bci…w kt\u00f3rej On dusi si\u0119 wiecznie…od-wiecznie…<\/span><\/p>\n

Nag\u0142y silny podmuch wiatru przewr\u00f3ci\u0142 wysoki
\no w\u0105skiej szyjce dzban z kwiatami, stoj\u0105cy u kamiennego podn\u00f3\u017cka grobu.
\nP\u0119k\u0142a malowana czerwono skorupa naczynia, pociek\u0142a stru\u017ck\u0105 woda, rozsypa\u0142y
\nsi\u0119 bezradnie \u0142odygi, potarga\u0142y g\u0142\u00f3wki kwiat\u00f3w. Orfeo wyrwany z zadumy
\nwci\u0105gn\u0105\u0142 g\u0142\u0119bokim oddechem zapach wiatru, ze zdziwieniem poczu\u0142 delikatnanut\u0119
\nkobiecych perfum. Gdzie jeste\u015b Eurydyko?<\/span><\/p>\n

Tu jestem Yan…- odpowiedzia\u0142a cicho,
\nprzytulaj\u0105c si\u0119 do le\u017c\u0105cego obok m\u0119\u017cczyzny. – Obudzi\u0142am ci\u0119? Przepraszam…zawsze
\ngdy nie mog\u0119 zasn\u0105\u0107 s\u0142ucham muzyki.. ona mnie uspokaja. nastawi\u0142am bardzo
\ncicho. – szepn\u0119\u0142a z \u017calem – i naprawd\u0119 usn\u0119\u0142am. mia\u0142am sen…nie pami\u0119tam
\njaki. Smutny…musia\u0142 by\u0107 smutny bo czuj\u0119 jeszcze ten smutek i nie znam
\npowodu.<\/span><\/p>\n

– Dobrze, zostaw, nie wy\u0142\u0105czaj, wiesz,
\n\u017ce lubi\u0119 t\u0119 oper\u0119, jednak o si\u00f3dmej nad ranem…chcia\u0142bym jeszcze zasn\u0105\u0107.
\nChod\u017a bli\u017cej. – przysun\u0105\u0142 j\u0105 do siebie. Le\u017celi oboje na boku. przytuli\u0142
\ndo siebie jej cia\u0142o, znalaz\u0142o si\u0119 mi\u0119kko w zgi\u0119ciu jego cia\u0142a. Odpr\u0119\u017cy\u0142a
\nsi\u0119 pod dotykiem delikatnym i pieszczotliwym jego d\u0142oni. Zamkn\u0119\u0142a oczy,
\npoczu\u0142a poca\u0142unek za uchem<\/span> i jego regularny
\noddech na swej szyi. Jak cudownie by\u0142o czu\u0107 t\u0119 ciep\u0142\u0105 blisko\u015b\u0107 jego n\u00f3g
\nbioder ramion klatki piersiowej ust…czu\u0107 na powierzchni sk\u00f3ry, ko\u0144c\u00f3wkami
\nnerw\u00f3w wzrastaj\u0105ce w nim po\u017c\u0105danie, podda\u0107 si\u0119 ruchowi d\u0142oni, kt\u00f3ra przysun\u0119\u0142a
\njej biodra <\/span>blisko i \u015bci\u015ble do jego
\nbioder…pozwoli\u0107 jego palcom wsun\u0105\u0107 si\u0119 w ciep\u0142o jej ud i otworzy\u0107 si\u0119
\ni schowa\u0107 go wewn\u0105trz siebie…mi\u0119kko wilgotno delikatnie…bezpiecznie…<\/span><\/p>\n

Dziewi\u0105ta. Obudzi\u0142o ich ponownie stukanie
\ndo drzwi. Kelner z obs\u0142ugi hotelu przyni\u00f3s\u0142 \u015bniadanie zam\u00f3wione wczoraj
\nna t\u0119 godzin\u0119. Zapachnia\u0142o gor\u0105c\u0105 kaw\u0105, rogalikami z konfitur\u0105 i jajecznic\u0105
\nna boczku. Wyskoczyli oboje z \u0142\u00f3\u017cka.<\/span><\/p>\n

– Ach – wzdrygn\u0119\u0142a si\u0119 spogl\u0105daj\u0105c za okno,
\ngdzie wiruj\u0105ce po pierwszym przebudzeniu o \u015bwicie p\u0142atki \u015bniegu zd\u0105\u017cy\u0142y
\nju\u017c dotkn\u0105\u0107 szorstkiej powierzchni ulic i \u015bcian chropowatych budynk\u00f3w i
\nstopnie\u0107. Pozosta\u0142a wisz\u0105ca nad Warszaw\u0105 szaro\u015b\u0107 nieba i ci\u0119\u017car nieprzyjemny
\nchmur. Poranek ten przypomina\u0142 szar\u00f3wk\u0119 mroku. C\u00f3\u017c za smutny pejza\u017c „urbanistyczny”…taki
\npejza\u017c…wkr\u00f3tce …bez ciebie – jak zimno – szepn\u0119\u0142a i spojrza\u0142a t\u0119sknie
\nw kierunku ciep\u0142ej po\u015bcieli.<\/span><\/p>\n

– Otul si\u0119 kocem i chod\u017a do mnie – zawo\u0142a\u0142
\nj\u0105 siedz\u0105cy ju\u017c przy stole Yan. – Kawa jest dobra, rogaliki chrupi\u0105ce a
\njajecznica wyborna…je\u015bli zaraz jej nie zjesz, ja to zrobi\u0119 – u\u015bmiechn\u0105\u0142
\nsi\u0119 dostrzegaj\u0105c jej melancholijny smutek w oczach. Zgodzi\u0142a si\u0119 na wymian\u0119
\nrogalik\u00f3w na jajecznic\u0119. Nie mog\u0142a uwolni\u0107 si\u0119 od my\u015bli o dziwnym tajemniczym
\n\u015bnie, po kt\u00f3rym pozosta\u0142o jej jednak mgliste wspomnienie n<\/span>ostalgicznego
\nnastroju. Ten zamazany obraz osnutych letnia aur\u0105 p\u00f3l zbo\u017cowych i zielonej
\nplamy lasu towarzyszy\u0142 jej my\u015bli o zbli\u017caj\u0105cym si\u0119 rozstaniu z Yanem. Za
\nkilka godzin odlatywa\u0142 jego samolot. Godziny snu\u0142y si\u0119 jednak wolno. W
\noci\u0119\u017ca\u0142ym spokoju, roz<\/span>mawiaj\u0105c o sprawach
\nwa\u017cnych i b\u0142ahych tym samym cichym g\u0142osem i zgaszonym tonem, zjedli \u015bniadanie.
\nBeztroska rado\u015b\u0107 wsp\u00f3lnej k\u0105pieli pod prysznicem, w\u0142\u00f3cz\u0119ga po mie\u015bcie i
\nposzukiwanie prezent\u00f3w bo\u017conarodzeniowych …wszak Yan nie mia\u0142 na to nigdy
\nczasu w<\/span> Lizbonie w galopuj\u0105cym tempie
\njego zaj\u0119\u0107, spotka\u0144, konferencji konsultacji i kontrakt\u00f3w. Pozosta\u0142y w
\nko\u0144cu cztery godziny do odlotu. Pogoda straszy\u0142a mrozem, mieli ju\u017c serdecznie
\ndosy\u0107 w\u0142\u00f3czenia si\u0119 od jednej kawiarni do drugiej. Za\u015bwita\u0142a idea kina.
\nW os<\/span>tatniej chwili zdobyli bilety na
\nwspania\u0142\u0105 „Elisabeth I” w wersji angielskoj\u0119zycznej bez dubbingu. Film
\nsko\u0144czy\u0142 si\u0119 nieoczekiwanie p\u00f3\u017ano. Pognali do pobliskiego tramwaju, zapominaj\u0105c
\nca\u0142kowicie o biletach. Ona zawsze je\u017adzi\u0142a na gap\u0119 – wzruszy\u0142a ramionamireaguj\u0105c
\nna trze\u017aw\u0105 uwag\u0119 Yana. W tramwaju podczas gdy on z\u017cyma\u0142 si\u0119 \u017ce pod wp\u0142ywem
\njej rad nie zdecydowa\u0142 si\u0119 na wynaj\u0119cie samochodu, ona wpad\u0142a w melancholi\u0119
\nna my\u015bl o zbli\u017caj\u0105cym si\u0119 rozstaniu. \u017badne z nich nie zauwa\u017cy\u0142o wyrastaj\u0105cego
\nniby spod ziem<\/span>i kontrolera. C\u00f3\u017c , nie
\npozosta\u0142o im nic innego jak zap\u0142aci\u0107 proponowan\u0105 polubown\u0105 po\u0142owiczn\u0105 kwot\u0119
\nkary by unikn\u0105\u0107 ca\u0142ej skomplikowanej i za-d\u0142ugiej wobec ich sk\u0105pego czasu
\njakim dysponowali, historii spisywania dokument\u00f3w i wypisywania kary. Taks\u00f3wka.
\nNi<\/span>edziela wiecz\u00f3r – oczywi\u015bcie op\u0142ata
\nby\u0142a podw\u00f3jna. O to mniejsza. Dotarli w ko\u0144cu na lotnisko. Jak niebezpiecznie
\nszybko pojawi\u0142o si\u0119 zagro\u017cenie, jak niebezpiecznie nie-d\u0142ugo nast\u0105pi\u0107 mia\u0142o
\nrozstanie, jak niebezpiecznie bliska by\u0142a przyzwolenia by \u0142zy stru<\/span>myczkiem
\nsp\u0142yn\u0119\u0142y k\u0105cikami oczu.<\/span><\/p>\n

Mieli jeszcze ma\u0142\u0105 chwil\u0119 dla siebie. co
\npowiedzie\u0107 gdy za ma\u0142o jest czasu by powiedzie\u0107 „wszystko”, gdy za du\u017co
\nby milcze\u0107 melancholijnie…skakali z tematu na temat, wymieniaj\u0105c b\u0142ahe
\nuwagi, \u017cadne z nich nie mia\u0142o ochoty powiedzie\u0107 pierwsze – ju\u017c czas, a
\njednak oboje ukradkiem z cz\u0119stotliwo\u015bci\u0105 raz na sekund\u0119 spogl\u0105dali na \u015bcienny
\nzegar. Sz\u00f3sta. Przywarli blisko do siebie, przytulaj\u0105c si\u0119 i wymieniaj\u0105c
\npoca\u0142unki. Niezno\u015bna wydawa\u0142a im si\u0119 zimowa aura i nie do pokonani<\/span>a
\ngrubo\u015b\u0107 zimowego okrycia dziel\u0105ca ich cia\u0142a pragn\u0105ce wra\u017cliwego dotyku
\ni czucia drgaj\u0105cych pod sk\u00f3r\u0105 zmys\u0142\u00f3w. Ostatni poca\u0142unek. Kr\u00f3tko. Intensywnie.
\nStara\u0142a si\u0119 nie p\u0142aka\u0107, bardzo si\u0119 stara\u0142a… – Yan widz\u0105c zagro\u017cenie w
\nzamglonych \u0142zami oczach kobiet<\/span>y kaza\u0142
\njej odej\u015b\u0107 natychmiast, nie czekaj\u0105c na odpraw\u0119 celn\u0105. Odwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 bez
\ns\u0142owa. Odesz\u0142a szybkim krokiem czuj\u0105c jak wiruje jej \u015bwiat przed oczami
\ni zamgli\u0142 si\u0119 ca\u0142y i zasmuci\u0142 i zszarza\u0142 bardziej jeszcze. Yan spogl\u0105da\u0142
\nprzez chwil\u0119 na jej lekki dz<\/span>iewcz\u0119cy
\nspieszny krok. Podszed\u0142 do okienka. W chwil\u0119 po przej\u015bciu og\u0142oszono dwudziestominutowe
\nop\u00f3\u017anienie lotu do Lizbony. Wr\u00f3ci\u0142 si\u0119, szukaj\u0105c niecierpliwie wzrokiem
\njej sylwetki. Odesz\u0142a ju\u017c. Odesz\u0142a pos\u0142usznie. Jak\u0105 wieczno\u015bci\u0105 zda\u0142o mu
\nsi\u0119 owe dwadzi<\/span>e\u015bcia minut samotno\u015bci…pocz\u0105tku
\nd\u0142ugiej samotno\u015bci …bez niej…<\/span><\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

\n
<\/a>Pocz\u0105tek<\/a><\/div>\n

scena II<\/span><\/b><\/center>z a g u b i e n i e …<\/span><\/b><\/p>\n

 <\/p>\n\n\n\n
\n„Thus i call aloud the idol of my heart, from the
\nmorning 's rising rays to the sun’s decrealing beams. But how vain my grief!
\nThe charmer my soul doats on deigns not to answer my plaints.<\/span><\/i><\/p>\n

Eurydice, Eurydice!<\/span><\/i><\/p>\n

Where are thou, lovely shade?<\/span><\/i><\/p>\n

Thy spouse, in bitterness of grief complains.<\/span><\/i><\/p>\n

From Jove he asks thee.<\/span><\/i><\/p>\n

He requires thee from mortals.<\/span><\/i><\/p>\n

The air is fill\u2019d with his bitter tears, and doleful
\ngroans.<\/span><\/i><\/p>\n

Thus i seek for the idol of my heart,<\/span><\/i><\/p>\n

on these fatal shores, where death cut off her thread
\nof life.<\/span><\/i><\/p>\n

But Echo alone, who was sensible to the attacks of
\nlove, deigns to answer me.\u201d<\/span><\/i><\/p>\n

[Ch.W.Gluck, „Orfeo ed Eridice” sc.I, Orfeo]<\/span><\/i><\/p>\n

\n

Tak wi\u0119c wo\u0142am g\u0142o\u015bno
\npani\u0105 mego serca, od porannych wschodz\u0105cych promieni a\u017c do s\u0142o\u0144ca chowaj\u0105cego
\nsi\u0119 blasku. Lecz jak pr\u00f3\u017cny jest m\u00f3j \u017cal! czarodziej mojej duszy (…)
\nnie raczy odpowiedzie\u0107 na moje skargi.<\/span><\/span><\/i><\/p>\n

Eurydyko, Eurydyko!<\/span><\/i><\/p>\n

Gdzie jeste\u015b cudowny
\ncieniu?<\/span><\/span><\/i><\/p>\n

Ma\u0142\u017conek w gorzko\u015bci
\nsmutku si\u0119 skar\u017cy<\/span><\/span><\/i><\/p>\n

O ciebie prosi Jowisza.<\/span><\/i><\/p>\n

On zabra\u0142 ci\u0119 spo\u015br\u00f3d
\n\u015bmiertelnych..<\/span><\/span><\/i><\/p>\n

Powietrze przepe\u0142nione
\njest gorzkimi \u0142zami i smutnymi j\u0119kami.<\/span><\/span><\/i><\/p>\n

Tak oto szukam pani mojego serca,<\/span><\/i><\/p>\n

na tych nieszcz\u0119snych
\nbrzegach gdzie \u015bmier\u0107 przeci\u0119\u0142a bieg jej \u017cycia.<\/span><\/span><\/i><\/p>\n

Ale jedynie samotne Echo,
\nkt\u00f3re wra\u017cliwe by\u0142o na mi\u0142osne ciosy, raczy mi odpowiedzie\u0107.”<\/span><\/span><\/i><\/p>\n

[t\u0142um.JC.]<\/span><\/span><\/i><\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

 <\/p>\n\n\n\n
Osiemnasta. Nak\u0142ada paltko, buty, s\u0142uchawki
\nna uszy. Kr\u00f3tkie „Do jutra”. Zbiega po schodach. Pstryk. Muzyka otacza
\nj\u0105. Uspokaja. Unosi poza obszar namacalny niezno\u015bnego labiryntu rzeczywisto\u015bci,
\nlabiryntu ulic miasta. D\u017awi\u0119ki opowiadaj\u0105 ulubion\u0105 jej histori\u0119. G\u0142os m\u0119\u017cczyzny
\nskar\u017cy si\u0119..<\/span>Bo\u017ce, czemu moj\u0105 w\u0142a\u015bnie mi\u0142o\u015b\u0107 skaza\u0142e\u015b
\nna niespe\u0142nienie…Gdzie ukry\u0142e\u015b przede<\/span><\/p>\n

mn\u0105 Eurydyk\u0119, kt\u00f3ra jest jedyn\u0105 kobiet\u0105,
\nkt\u00f3r\u0105 jestem w stanie pokocha\u0107? Odpowiedz mi! Odpowiesz mi. Tak…odpowiesz
\nmi sam…Pami\u0119tam, jest tajemne zej\u015bcie. Zej\u015bcie wg\u0142\u0105b, zej\u015bcie wewn\u0105trz
\nzapad\u0142ej groty, zej\u015bcie do podziemi \u015bmierci, jak m\u00f3wi\u0105. Odnajd\u0119 Ci\u0119, Odnajd\u0119
\nja, Eurydyk\u0119, w zau\u0142kach twojego labiryntu. W czym trudniejszy i bardziej
\nprzera\u017caj\u0105cy jest tw\u00f3j podziemny labirynt, Bo\u017ce, wobec naziemnego labiryntu
\n\u017cycia, w kt\u00f3rym nas zamkn\u0105\u0142e\u015b<\/span>…?<\/p>\n

Poniedzia\u0142kowy wiecz\u00f3r. Szar\u00f3wka zasnuwa
\nulice, na kt\u00f3re wylega mr\u00f3wczy t\u0142um opuszczaj\u0105cych biura ludzi. Samotna
\nkobieta w kr\u00f3tkim flauszowym p\u0142aszczu spodniach botkach zimowych i czapce
\nzamszowej, ca\u0142a w odcieniach czerni szybkim krokiem idzie ruchliw\u0105 ulic\u0105
\nw centrum Warszawy. Zas\u0142uchana, oboj\u0119tnie i nieuwa\u017cnie przechodzi na \u015bwiat\u0142ach
\nna skos alei Jerozolimskich. Skr\u0119caj\u0105cy w prawo samoch\u00f3d na zielonym w
\nostatniej chwili zd\u0105\u017cy\u0142 zahamowa\u0107. Spojrza\u0142a zdziwiona, nie zwalniaj\u0105c
\nkroku. Jedna z wiel<\/span>u pu\u0142apek labiryntu
\nmiasta. Ona jest nieuwa\u017cna. Lecz i pu\u0142apki wci\u0105\u017c te same. Miasto jest jej
\ndzi\u015b oboj\u0119tne. Nie widzi uroku Warszawy o\u015bnie\u017conej i roz\u015bwietlonej \u015bwiat\u0142ami
\nlatar\u0144 i hase\u0142 reklamowych, nie dostrzega weso\u0142ych iluminacji witryn sklepowych.
\nPrzy<\/span>wo\u0142uje obrazy dalekiej Lizbony.
\nTam mieszka Yan. Jego miasto jeszcze \u017cyje pe\u0142ni\u0105 \u017cycia o zmierzchu godziny
\nosiemnastej, kt\u00f3ry nie jest tam zapewne jeszcze zmierzchem. Warszawa w
\nponiedzia\u0142kowy wiecz\u00f3r gotuje si\u0119 rych\u0142o do snu. Lizbona zamyka zm\u0119czona
\noc<\/span>zy d\u0142ugo po p\u00f3\u0142nocy. Zapraszaj\u0105 restauracje
\nbary i kawiarnie. Mo\u017ce to miasto nie zasypia nigdy? Drzemie tylko czujnie,
\nz p\u00f3\u0142przymkni\u0119tymi powiekami \u015bledz\u0105c brzeg oceanu…<\/span><\/p>\n

Jak\u017ce chcia\u0142abym by\u015b zabra\u0142 mnie st\u0105d.
\nMo\u017ce niczym nie r\u00f3\u017cni si\u0119 tw\u00f3j labirynt od mojego, mo\u017ce tyle\u017c liczy pu\u0142apek
\nLizbona, co Warszawa, ta sama zawi\u0142o\u015b\u0107 ulic i o\u015blepiaj\u0105ce neony, a jednak
\n…chcia\u0142abym by\u015b odnalaz\u0142 przej\u015bcie do mojego labiryntu, pozwoli\u0142 mi b\u0142\u0105dzi\u0107
\nz sob\u0105 po obcej mi Lizbonie…Brak mi ciebie…nawet nie wspomn\u0119 j<\/span>eszcze
\ntwojego imienia, bo mo\u017ce …nigdy nie istnia\u0142e\u015b…Mo\u017ce wszystko by\u0142o snem.
\nNasze spotkanie w niedziel\u0119 i wsp\u00f3lne bycie razem i wsp\u00f3lna noc razem i
\nmi\u0142o\u015b\u0107 i ciep\u0142o twojego cia\u0142a i dotyk twoich r\u0105k na moich udach…Wszystko
\nto dzi\u015b, gdy ci\u0119 nie ma obo<\/span>k mnie,
\nzdaje mi si\u0119 snem. Mo\u017ce to by\u0142 tylko sen…Gdzie mi si\u0119 zagubi\u0142e\u015b ….Yan?
\nGdzie ja si\u0119 tobie zagubi\u0142am?<\/span><\/p>\n

Lizbona p\u00f3\u0142przymyka powieki. Yan, wys\u0142awszy
\njedynie przepraszaj\u0105cy za sw\u0105 nieobecno\u015b\u0107 online, e-mail, opuszcza biuro
\nw poszukiwaniu restauracji, gdzie m\u00f3g\u0142by szybko zaspokoi\u0107 g\u0142\u00f3d. Warszawa
\nju\u017c drzemie. Drobna sylwetka kobiety wchodzi po schodkach do domu. Znika.
\nM\u0119\u017cczyzna wsiada do samochodu. Wkr\u00f3tce jest w jednym z bar\u00f3w na wybrze\u017cu,
\ngdzie czekaj\u0105 go ju\u017c przyjaciele z pracy. Szeroki widok na spokojne w tej
\nchwili u\u015bpione morze, szeroki widok na odleg\u0142e miasto. Ludzki gwar. Rozmowy.
\nBrak koncentracji i ciszy.<\/span><\/p>\n

Zgubi\u0142a\u015b mi si\u0119 Eurydyko…Jutro ci\u0119 odnajd\u0119.
\nJutro zejd\u0119 tam, gdzie mo\u017ce jeste\u015b, gdzie b\u0119d\u0119 m\u00f3g\u0142 us\u0142ysze\u0107 jak mnie wzywasz.
\nTeraz gwar i nie s\u0142ysz\u0119 nawet szumu morza…Jutro Eurydyko…<\/span><\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

 <\/p>\n

\n
<\/a>Pocz\u0105tek<\/a><\/div>\n

scena III<\/span><\/b><\/center>z s t \u0105 p i e n ie<\/span><\/span><\/b><\/p>\n

 <\/p>\n\n\n\n
\n„Orfeo:Ye Gods, cruel Gods! pale inhabitants of Acheron
\nand
\nHell; whose destructive hand, neither beauty nor youth could ever disarm
\nor withold, you have ravished from me my fair Eurydice, (O fell remembrance!)
\nin the bloom of her years. I will have her back again from you, ye barbarous
\nGods! Courageous as the most intrepid heroes, I have even revolution enough
\nto go into your horrid realms to retrieve my spouse, my treasure.<\/span><\/i><\/p>\n

Love:Love attends thee, Orpheus, Jove is moved with
\npity at thy pangs. Thou are permitted to cross alive the flow waves of
\nthe Stygian Lake. Thou are on thy way to the dark and dismal abyss. If
\nwith thy voice thou can’st appease the furies, monsters and cruel death
\nthy beloved Eurydice shall then return with thee to light. „<\/span><\/i>„What said he? What have I heard? will then my Eurydice
\nbe return’d again to life! Shall she again exist on earth! And after so
\nmany racking torments, in that conflict of passion at the transporting
\nmoment when she’s yielded me, must not I behold her? not press her to my
\nbosom? Unhappy spouse! What will she suppose! what think! I foresee her
\nfuries, I perceive her tortures! My heart sickens at the thought, my blood
\nis froze by the idea. But I can – yes, I will, – I am revolved for the
\ngreatest and most intollerable of my misfortunes is to be deprived of the
\nonly object beloved by my soul. Ye Gods, ossiss me I accept the hard condition.”<\/span><\/i><\/p>\n

[W.Gluck, \u201cOrfeo ed Euridice\u201d]<\/span><\/i><\/p>\n

\n

„Orfeo: Bogowie, okrutni
\nBogowie, bladzi mieszka\u0144cy Acheronu i Piek\u0142a, kt\u00f3rych niszcz\u0105cej r\u0119ki ani
\nm\u0142odo\u015b\u0107 ani pi\u0119kno nie rozbroi\u0142o ani nie powstrzyma\u0142o, odebrali\u015bcie mi
\nmoj\u0105 pi\u0119kn\u0105 Eurydyk\u0119. (O, okrutne wspomnienie! ) w kwiecie wieku. Odbior\u0119
\nwam j\u0105, <\/span>o tak barbarzy\u0144scy bogowie.
\nOdwa\u017cni, najbardziej \u015bmiali herosi, mam nawet do\u015b\u0107 odwagi, by zej\u015b\u0107 do
\nwaszego przera\u017caj\u0105cego kr\u00f3lestwa, by odzyska\u0107 moj\u0105 ma\u0142\u017conk\u0119, m\u00f3j skarb.<\/span><\/span><\/i><\/p>\n

Amor: Amor troszczy si\u0119
\no ciebie, Orfeuszu, Jowisz wsp\u00f3\u0142czuje twemu cierpieniu. Pozwala ci wi\u0119c
\nprzekroczy\u0107 fale Stygijskiego jeziora. Jeste\u015b na drodze ku ciemnemu i ponuremu
\npiek\u0142u. Je\u015bli swym g\u0142osem zdo\u0142asz uspokoi\u0107 furie, potwory i okrutn\u0105 \u015bmier\u0107,
\nEurydyka powr\u00f3ci z tob\u0105 na \u015bwiat\u0142o dzienne.\u201d<\/span><\/span><\/i><\/p>\n

\u201cC\u00f3\u017c on powiedzia\u0142? Co
\nus\u0142ysza\u0142em? a wi\u0119c Eurydyka powr\u00f3ci do \u017cycia? Zn\u00f3w pojawi si\u0119 na ziemi?
\nI po tak wielu cierpieniach, w tym konflikcie pasji, w pe\u0142nym uniesienia
\nmomencie gdy mi j\u0105 zwr\u00f3cono, nie mog\u0119 jej przytuli\u0107? przycisn\u0105\u0107 do mojej
\npiersi? Nieszcz\u0119sny ma\u0142\u017conku! Co ona pomy\u015bli? Czego si\u0119<\/span> domy\u015bla\u0107
\nb\u0119dzie? Widz\u0119 ju\u017c jej gniew, dostrzegam jej cierpienie! Moje serce jest
\nchore na t\u0119 my\u015bl, moja krew \u015bcina si\u0119 na to wspomnienie. Ale mog\u0119 \u2013 tak,
\nzrobi\u0119 to, jestem zdecydowany gdy\u017c najwi\u0119ksze i najtrudniejsze do zaakceptowania
\nnieszcz\u0119\u015bcie to utr<\/span>ata tej jedynej
\nukochanej przez moj\u0105 dusz\u0119 osoby. Tak Bogowie,…… , przyjmuj\u0119 twardy
\nwarunek\u201d<\/span><\/span><\/i><\/p>\n

[t\u0142.J.C.]<\/span><\/span><\/i><\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

 <\/p>\n\n\n\n
Dzwonek do drzwi. To zapewne Jan. Wejdzie
\nsam. Nie chcia\u0142o jej si\u0119 odej\u015b\u0107 od komputera, na kt\u00f3rym pisa\u0142a list.<\/span>– To ty, Janku? – zawo\u0142a\u0142a z g\u00f3ry do wchodz\u0105cego
\ndo przedpokoju przyjaciela. – A kto niby – odpowiedzia\u0142 z wyrzutem. Ty
\nleniu, nie chcia\u0142o ci si\u0119 nawet zej\u015b\u0107 po mnie do drzwi! – Ach, pisz\u0119 sobie….i
\nwidzisz! Ju\u017c i tak si\u0119 zgubi\u0142am…- szepn\u0119\u0142a rozczarowana. Dobrze. Doko\u0144cz\u0119
\nto p\u00f3\u017an<\/span>iej. Spogl\u0105da\u0142a niezdecydowana
\nna ekran, na kt\u00f3rym wisia\u0142a wiadomo\u015b\u0107 internetowa do Yana. Poczu\u0142a obecno\u015b\u0107
\nprzyjaciela za plecami. Cicho wszed\u0142 na schody i spogl\u0105da\u0142 wraz z ni\u0105 na
\nszeregi
\nliter. Wiedzia\u0142a jednak, \u017ce mo\u017ce czu\u0107 si\u0119 bezpieczna, nie zna\u0142 angi<\/span>elskiego,
\nnie m\u00f3g\u0142 zrozumie\u0107 tre\u015bci zapisanych s\u0142\u00f3w. Poczekam na ciebie w pokoju
\n– dotkn\u0105\u0142 jej ramienia – zrobi\u0107 kaw\u0119? – U\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 z wdzi\u0119czno\u015bci\u0105.
\n– Tak, ju\u017c ko\u0144cz\u0119. Szybko sko\u0144czy\u0142a list. „Wy\u015blij”. Ju\u017c. „Mo\u017cesz bezpiecznie
\nzako\u0144czy\u0107 prac\u0119” i czarny<\/span> ekran.<\/p>\n

– Przepraszam ci\u0119, Janku. nie wiedzia\u0142am,
\n\u017ce przyjdziesz tak wcze\u015bnie. Pozostali pojawi\u0105 si\u0119 pewnie oko\u0142o dziewi\u0105tej,
\ntak? – Skin\u0105\u0142 g\u0142ow\u0105, w zamy\u015bleniu s\u0142uchaj\u0105c opery Glucka, kt\u00f3rej d\u017awi\u0119ki
\ntowarzyszy\u0142y jej ca\u0142y dzisiejszy dzie\u0144 – p\u0142yta by\u0142a nastawiona na non-stop-
\ntak , \u017ce ona ju\u017c niemal nie zdawa\u0142a sobie sprawy z obecno\u015bci tych d\u017awi\u0119k\u00f3w.
\nTa muzyka sta\u0142a si\u0119 nieod\u0142\u0105cznym elementem atmosfery tej soboty. …M\u0119\u017cczyzna
\nb\u0142\u0105ka\u0142 si\u0119 w poszukiwaniu wej\u015bcia do g\u0142\u0119bin labiryntu. Odnalaz\u0142 je wreszcie
\ni waha<\/span> si\u0119 przed zej\u015bciem w d\u00f3\u0142. Widzi
\npr\u0105d rzeki zapomnienia, \u0142\u00f3d\u017a Charona, wie, \u017ce ju\u017c czekaj\u0105 na niego Furie…
\n– Wy\u0142\u0105czy\u0107, Jan? – Nie, nie zostaw na razie, tylko przycisz odrobin\u0119..
\nTo jest ta historia, kt\u00f3r\u0105 mi kiedy\u015b opowiada\u0142a\u015b, nie? – Hmm – przytakn\u0119\u0142a<\/span>,
\nzas\u0142uchana.<\/span><\/p>\n

Nie wiem gdzie jeste\u015b Eurydyko. Zdajesz
\nsi\u0119 by\u0107 tak odleg\u0142a ode mnie a jednocze\u015bnie tak bliska. Pragn\u0119 ci\u0119 i t\u0119skni\u0119
\nza tob\u0105, a jednak nie mog\u0119 ci\u0119 dotkn\u0105\u0107. Zbyt wiele nas dzieli. Ca\u0142a przestrze\u0144
\npiek\u0142a, ca\u0142a przestrze\u0144 labiryntu. Nie my\u015bl, \u017ce nie boj\u0119 si\u0119 zej\u015bcia wg\u0142\u0105b.
\nTo obcy dla mnie \u015bwiat, labirynt pe\u0142en zau\u0142k\u00f3w, do kt\u00f3rych ty ju\u017c zapewne
\nprzyzwyczai\u0142a\u015b si\u0119…Potrzebuj\u0119 twej pomocy. Wyjd\u017a mi naprzeciw. Otw\u00f3rz
\nmi swe ramiona. Powitaj mnie. Gdzie jeste\u015b Eurydyko? Odezwij si\u0119, zawo\u0142<\/span>aj
\nmnie po imieniu!<\/p>\n

Jan, o czym tak dumasz? – wyrwa\u0142a go z
\nzamy\u015blenia, widz\u0105c jego niewidz\u0105cy wzrok skierowany ku niej. – A, tak jako\u015b,
\nmy\u015bla\u0142em sobie jak to jest by\u0107 w labiryncie i szuka\u0107 samotnie ukochanej
\nkobiety, kt\u00f3r\u0105 si\u0119 kiedy\u015b tam utraci\u0142o. Wyobra\u017a sobie nag\u0142e wej\u015bcie w inny
\n\u015bwiat, w inn\u0105 rzeczywisto\u015b\u0107, o kt\u00f3rej nic nie wiesz, nie znasz jej pu\u0142apek,
\nnie znasz topografii, nikt nie poda ci wsp\u00f3\u0142rz\u0119dnych, dzi\u0119ki kt\u00f3rym mo\u017cna
\nsi\u0119 posuwa\u0107 do przodu. B\u0142\u0105dzenie po omacku. W ciemno\u015bci….<\/span><\/p>\n

– Masz racj\u0119, dok\u0142adnie tak to sobie wyobra\u017cam
\ni ja -przytakn\u0119\u0142a.<\/span><\/p>\n

– Widzisz, ja czuj\u0119 si\u0119 w ten spos\u00f3b w\u00f3wczas,
\ngdy ty surfujesz na necie. nie lubi\u0119 tej wirtualnej rzeczywisto\u015bci, nie
\nrozumiem jej – Wiem Jan – przerwa\u0142a mu, lecz on ci\u0105gn\u0105\u0142 dalej.<\/span><\/p>\n

– Wiesz, dla mnie to w\u0142a\u015bnie labirynt,
\nw kt\u00f3rym ty zadomowi\u0142a\u015b ju\u017c si\u0119, znasz jego zakamarki, a w kt\u00f3rym ja gubi\u0119
\nsi\u0119. Nieraz wo\u0142am ci\u0119 kilka razy zanim wyjdziesz z tego swojego \u015bwiata,
\nz wirtualnego labiryntu.. i wr\u00f3cisz do mojej, no, naszej rzeczywisto\u015bci<\/span><\/p>\n

– Jan, Jasiu, przepraszam ci\u0119, nie wiedzia\u0142am,
\n\u017ce przyjdziesz tak wcze\u015bnie, nie wesz\u0142abym w\u00f3wczas online… – spojrza\u0142a
\nna niego czule, pr\u00f3buj\u0105c zbagatelizowa\u0107 spraw\u0119, wiedzia\u0142a jednak, \u017ce w
\njego s\u0142owach by\u0142o wiele racji. Zrobi\u0119 lepiej kawy, m\u00f3j Orfeo, o kt\u00f3rej
\nty zapomnia\u0142e\u015b, i ju\u017c nie m\u00f3wmy o tym.. Odnalaz\u0142e\u015b ju\u017c swoj\u0105 Eurydyk\u0119 –
\nu\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119.<\/span><\/p>\n

– Ach, ju\u017c jest zreszt\u0105 \u00f3sma, trzeba b\u0119dzie
\nfruwa\u0107 do sklepu po jaki\u015b alkohol i „co\u015b do”! Co kupujemy? Jaka to m\u00f3wisz
\nmia\u0142a by\u0107 okazja? – pu\u015bci\u0142a do niego oko.<\/span><\/p>\n

– Twoje urodziny …<\/p>\n

– 12 marca ! – wybuchn\u0119li oboje \u015bmiechem.
\nBy\u0142a w ko\u0144cu po\u0142owa lutego.<\/span><\/p>\n

Kilkoro znajomych pojawi\u0142o si\u0119 tu\u017c po dziewi\u0105tej.
\nZabawa by\u0142a przednia. Rozmawiali, \u017cartowali. \u017bubr\u00f3wka z martini wprawia\u0142a
\nwszystkich w \u015bwietny nastr\u00f3j. Oko\u0142o p\u00f3\u0142nocy towarzystwo zacz\u0119\u0142o si\u0119 rozchodzi\u0107.
\nUcich\u0142y rozmowy, przyciszono muzyk\u0119. W ko\u0144cu pozosta\u0142 jedynie Jan, kt\u00f3rego
\njej brat obieca\u0142 podrzuci\u0107 samochodem do domu. Brat si\u0119 jednak nie pojawi\u0142.
\nMin\u0119\u0142a pierwsza, szumia\u0142o im jeszcze troch\u0119 w g\u0142owach. Pawe\u0142 po\u0142o\u017cy\u0142 si\u0119
\npod ko<\/span>cem na jej \u0142\u00f3\u017cku. Ogarn\u0119\u0142a wzrokiem
\npok\u00f3j. Mo\u017ce troch\u0119 usun\u0105\u0107 te zgliszcza? Szybkie sprz\u0105tanie, gary, rzut
\noka z g\u00f3ry schod\u00f3w ku czworok\u0105towi przedpokoju na dole, ani \u017cywej duszy.
\nBrat nie zamierza\u0142 najwyra\u017aniej wraca\u0107. Kom\u00f3rka wy\u0142\u0105czona na g\u0142ucho. Po\u0142o\u017cy\u0142<\/span>a
\nsi\u0119 obok Janka. w dresie. Us\u0142ysza\u0142a ciche – mog\u0119 si\u0119 do ciebie przytuli\u0107?
\n– i poczu\u0142a jego r\u0119ce b\u0142\u0105kaj\u0105ce si\u0119 po jej ciele. Mi\u0142y by\u0142 jego dotyk.
\nJan zawsze by\u0142 jej mi\u0142y. Dzi\u015b najukocha\u0144szy przyjaciel, kiedy\u015b m\u0119\u017cczyzna,
\nkt\u00f3rego kocha\u0142a, a kt\u00f3ry w\u00f3wczas tego nie dostrzeg\u0142, nie chcia\u0142 dostrzec
\nmo\u017ce… Teraz, pragn\u0105c jej, jej cia\u0142a, jej dotyku, fizycznego zbli\u017cenia,
\nnieoczekiwanie dla nich obojga spe\u0142ni\u0142 jej najskrytsze zagrzebane ju\u017c w
\npami\u0119ci dawne marzenia.<\/span><\/p>\n

– Czy na pewno tego chcesz, Janku? – zapyta\u0142a,
\nczuj\u0105c, \u017ce on pragnie i d\u0105\u017cy do pe\u0142nego z ni\u0105 zespolenia i spe\u0142nienia w
\njej ciele.<\/span><\/p>\n

– Tak.<\/p>\n

– Wejd\u017a wi\u0119c…<\/span><\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n

<\/a><\/p>\n

[Pocz\u0105tek<\/a>]<\/p>\n

[Akt I<\/a>][Scena 1 (rozstanie)<\/a>][Scena
\n2 (zagubienie)<\/a>][Scena 3 (zst\u0105pienie)<\/a>]<\/p>\n

[ Akt II<\/a> ][ Akt III<\/a>
\n]<\/p>\n

\n

 <\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

<!doctype html public „-\/\/w3c\/\/dtd html 4.0 transitional\/\/en”> [do strony g\u0142ownej\/home page\/page initiale][ [ Koniec aktu I] [Akt I Scena 1 […]<\/p>","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_uag_custom_page_level_css":"","footnotes":""},"class_list":["post-4878","page","type-page","status-publish","hentry"],"spectra_custom_meta":{"_edit_lock":["1729392399:2"],"_edit_last":["2"],"_wp_page_template":["default"],"_uag_page_assets":["a:9:{s:3:\"css\";s:0:\"\";s:2:\"js\";s:0:\"\";s:18:\"current_block_list\";a:0:{}s:8:\"uag_flag\";b:0;s:11:\"uag_version\";s:10:\"1776190721\";s:6:\"gfonts\";a:0:{}s:10:\"gfonts_url\";s:0:\"\";s:12:\"gfonts_files\";a:0:{}s:14:\"uag_faq_layout\";b:0;}"]},"uagb_featured_image_src":{"full":false,"thumbnail":false,"medium":false,"medium_large":false,"large":false,"1536x1536":false,"2048x2048":false,"trp-custom-language-flag":false,"illdy-blog-list":false,"illdy-widget-recent-posts":false,"illdy-blog-post-related-articles":false,"illdy-front-page-latest-news":false,"illdy-front-page-testimonials":false,"illdy-front-page-projects":false,"illdy-front-page-person":false},"uagb_author_info":{"display_name":"Joanna Choluj","author_link":"http:\/\/joannacholuj.pl\/en\/blog\/author\/joannacholuj\/"},"uagb_comment_info":0,"uagb_excerpt":"<!doctype html public „-\/\/w3c\/\/dtd html 4.0 transitional\/\/en”> [do strony g\u0142ownej\/home page\/page initiale][ [ Koniec aktu I] [Akt I Scena 1 […]","_links":{"self":[{"href":"http:\/\/joannacholuj.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/4878"}],"collection":[{"href":"http:\/\/joannacholuj.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"http:\/\/joannacholuj.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/joannacholuj.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/joannacholuj.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4878"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/joannacholuj.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/4878\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4879,"href":"http:\/\/joannacholuj.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/4878\/revisions\/4879"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/joannacholuj.pl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4878"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}